امروز جمعه 12 آذر 1395
ساعت 23:36:39
خانه آرشیو پیوندها جستجو درباره ما ارتباط با ما تبلیغات RSS

صفحه نخست

هنری

گفتگو

فرهنگی

اقتصادی

حوادث

سیاسی

علمی

اجتماعی

ورزشی


اخبار شهرستان جویبار
چاپ

کد خبر : 9835

تاریخ انتشار : 02/10/1393 - 12:34

گفت‌وگوی خواندنی جویباران با یک فعال فرهنگی در اربعین/

از پخش پکیج فرهنگی امام رضا(ع) تا پذیرایی از چندین هزار زائر امام حسین(ع)/لبیک یا حسین شعار زائران اربعین

در این گزارش با سید هاشم موسوی‌نژاد یکی از میلیون‌ها زائر ایرانی در اربعین امسال که به همراه گروهی از مازندران برای کار فرهنگی به کربلا رفته بودند گفت‌وگو کردیم.

از پخش پکیج فرهنگی امام رضا(ع) تا پذیرایی از چندین هزار زائر امام حسین(ع)/لبیک یا حسین شعار زائران اربعین

به گزارش خبرنگار جویباران، اربعین حسینی برای عاشقان حضرت از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است و حضور کم نظیر و حتی بی‌نظیر زائران از سرتاسر جهان صحنه‌ای به نمایش می‌گذارد که حتی روز عاشورا حسینی نیز چنین عظمت و جلالی را نمی‌توان تصور کرد.

اعتبار اربعین امام حسین(ع) از قدیم‌الایام میان شیعیان و وفاداران آزاده این حضرت، ارج نهاده شده است به طوری که کتاب «المتهجد» شیخ طوسی که حاصل گزینش دقیق و انتخاب معقول شیخ از روایات فراوان است می‌گوید « زیارت امام حسین(ع) در روز اربعین مستحب است» و از امام حسن عسگری(ع) روایت شده است که یکی از علامت‌های شیعه زیارت اربعین است.

در همین راستا با یکی از فعالان فرهنگی حاضر در مراسم اربعین امسال به گفت‌وگو پرداختیم.

"کربلایی سید هاشم موسوی نژاد" یکی از میلیون‌ها زائر ایرانی بود که به همراه گروهی از مازندران برای انجام کارهای فرهنگی به کربلا اعزام شد.

موسوی نژاد در ادامه از چگونگی رفتن به کربلا و حال و هوای آن مکان مقدس در زمان اربعین به خبرنگار ما گفت:

حدود یک ماه به اربعین حسینی مانده بود که قرعه کار به اسم ما زدند و لطف و کرامت حق‌تعالی ارزانیمان شد چرا که قرار بود امسال نیز همانند سال گذشته زائر کوی حسین باشیم اما این‌بار کمی متفاوت‌تر از سال گذشته!

قرار شد امسال برای خدمت و نوکری  زوار حسین(ع)، به کربلا برویم.

صبح روز شنبه بود که یکی از دوستان تماس گرفت و فصل عاشقی آغاز شد، قرار شده بود به همراه گروه فرهنگی مکتب الصادق، که اقدام به تشکیل "ستاد بیعت حسینی" کرده بودند، برای کار فرهنگی عازم کربلا شویم.

شور عجیبی داشتم، کار من در آنجا عکاسی بود، روز هفتم آذر ماه به سمت مرز مهران حرکت کردیم، تب و تاب عجیبی داشتم، انگار شک داشتم که اذن ورودام دهند.

از‌‌‌ همان بدو ورود بی‌نظمی و عدم توانایی مسئولان عراقی در عرصه مدیریت به استقبال ما آمد که با ترکیب گرد و غبار، تلفیق میزبانی نامهربان تشکیل شد، اما همه اینها فدای یک تار موی حسین(ع).

با آنکه چند هفته به اربعین حسینی زمان باقی بود ولی ازدحام جعیتی که با پای پیاده از شهرهای مختلف به سمت حرم امن الهی قدم می‌گذاشتند، خارج از حد تصور بود به طوری که مسیر ۶ ساعته مهران تا نجف را ۱۰ ساعته طی کردیم.

چون قرار بر کار اجرایی و ترمیم و ساخت موکب پذیرائی داشتیم به زیارت نرفتیم و یکسره  آماده کار شدیم چون اعتقاد بر این بود که پذیرائی از زائران حسین(ع) هم‌ردیف زیارت و یا شاید بالاتر از آن باشد.

بین راه کربلا و نجف بودیم، حال و هوای خاصی بین بچه ها حاکم بود، کسی باورش نمی‌شد که در این مکان حضور دارد.

از نجف تا کربلا حدود ۸۰ کیلومتر است که ۱۴۶۰ عدد تیر برق بین آن‌ها وجود دارد (این تیر برق‌ها معروف به عمود هستند) که این تیرهای برق به فاصله ۵۰ متری از هم قرار گرفته و علاوه بر انتقال برق کاربردهای دیگری نیز دارند که مهم‌ترین آن علامت‌گذاری مسیر و تعیین کیلومترهای مختلف است.

زائران حسینی که بعد از سقوط رژیم بعثی صدام از جای جای عراق، ایران و سایر کشورهای جهان از جمله کشورهای مسلمان و شیعه‌نشین در اربعین حسینی با پای پیاده به کربلای معلی سفر می‌کنند از این تیر برق‌ها جهت علامت‌گذاری مسیر استفاده می‌کنند.

"حسینیه و موکب غائب الحاضر" محل اسکان "ستاد بیعت حسینی" بود که یکی از شیعیان با صفای کویت این مکان را آماده کرده بود.

این اعرابی با اقتدار که سال‌ها در آمریکا زندگی می‌کرد، به دلیل اقدامات اسلام گرایانه‌اش و تأسیس حسینه در یکی از ایالت های آمریکا از دولت وقت اخطار دریافت کرده بود.

وی تمامی توانش را برای کمک به "ستاد بیعت حسینی" بکار بست، لازم به ذکر است که تکیه کلام زیبایش "کلنا حسین" بود به همین دلیل تکیه کلام زیبای این عرب تا پایان مراسم اربعین ورد زبانمان شد. واقعا که باید عشق را از این‌ها آموخت.

موکب‌های عراق معمولا آب، چای، قهوه، انواع غذاها، میوه‌ها و محل استراحت زائران را در حین پیاده‌روی مسیر نجف تا کربلا را تامین می‌کردند، ماهم با دوستانمان تصمیم گرفتیم تا در کنار برادران عراقی گوشه‌ای از کار فرهنگی را به دوش بکشیم، اما انگار باید از عراقی‌ها درس اخلاص را می‌آموختیم چرا که برای زوار امام حسین(ع) هرچه که در توان داشتند انجام می دادند.

باهمه این اوصاف کار را از روز نهم آذرماه شروع کردیم، مسیر کم تردد و هنوز شور عظیم اربعین به نهایت خود نرسیده بود، از جابجا کردن آجر تا چسباندن پوسترهای تهیه شده در ایران (پوسترهایی با احادیث و مضامین اخلاقی که به زبان‌های عربی و فارسی تهیه شده بود) به تیربرق‌ها و دیوارها و... جزو کارهای ما بود.

دوستان فرهنگی "ستاد بیعت حسینی" روزها را صرف این‌کار و نصب پوسترها می‌کردند و شب‌ها هم با ویدئو پروژکشنی که از ایران برده بودیم برای زوار امام حسین(ع) کلیپ‌هایی به زبان عربی و فارسی پخش می کردیم.

این ستاد، تقریباً با دست‌های خالی و بدون کمک های آن‌چنانی و خرج‌های میلیونی اما با کمک چند جوان و نوجوان شور عجیبی را در بین راه نجف تا کربلا ایجاد کرده بود.

هر چه در ایران برنامه ریختیم انگار تحت تأثیر جغرافیا و جو حاکم بر عراق و شاید هم نگاه امام حسین(ع) رنگ دیگری پیدا کرد.

از جمله اقدامات فرهنگی ما، پخش پرچم‌های فیروزه‌ای منقش به ذکر "هیهات من الذله" و پخش سربند بین زوار امام حسین(ع) بود که با استقبال خوب زائرین مواجه شد.

پخش پکیج فرهنگی و بسته خشکبار تبرک امام رضا(ع)، پذیرایی و اسکان روزانه از چند هزار نفر و تهیه هزار غذای گرم در روز نیز از دیگر اقدامات ستاد بود.

شاید خیلی از مازنی هایی که به ما مراجعه می‌کردند ، برایشان سوال بود که چگونه این امکانات مهیا و این اقدامات انجام شده بود! به یقین قلب پاک چند جوان و آمیزه‌ای از روحیه اسلامی و اخلاصشان اینچنین شوری ایجاد می‌کرد.

بنده هم به همراه یکی از دوستان روزها به تهیه عکس از زوار حسین(ع) و انعکاس خبری این واقعه عظیم می پرداختیم، که البته بخش کوچکی از کار در دستان ما بود.

اندک اندک مسیر پیاده‌روی‌ها شلوغ و شلوغ‌تر می‌شد. زائران زیادی از کشورهای مختلف جهان با فرهنگ و رسومات خاص و زبان و چهره متفاوت در آستانه اربعین حسینی خود را به کربلا می‌رساندند. طبق برخی آمارهای اعلام شده حدود 22 میلیون زائر در اربعین حسینی خود را به کربلا رساندند، اما به نظرم آمارهایی که در رسانه‌ها اعلام می‌شد کمتر از این حرفها بود چرا که به نظر تعداد زیادی از کارشناسان بیشتر این مقدار زائر در کربلا حضور داشتند.

خیل عظیم زائران امام حسین(ع) به حدی بود که حتی لنز دوربین‌ها و قدرت قلم‌ها، توانایی انعکاس آن را نداشتند.

عاشقان زائر از نماز صبح پیاده‌روی را شروع کرده و تا پاسی از شب ادامه می‌دادند تا شاید زودتر به کربلا برسند و شب‌ها نیز در یکی از موکب‌های موجود به استراحت می‌پرداختند.

البته بحث سرویس‌های بهداشتی مهمترین دغدغه زائران  بود ولی همانند سایر موارد و با تعبیه مکان‌های مخصوص توسط دولت عراق مشکلی در این زمینه ایجاد نشده بود.

در مسیر پیاده‌روی، اوج عاشقی چه زائران و چه میزبانان به امام حسین(ع) مشهود و ملموس بود و موکب‌داران با کمترین امکانات خود بیشترین اقدامات رفاهی را انجام می‌دادند به طوری که حتی از ماساژ دادن پای خسته زائران نیز دریغی نداشتند.

روزها به همین منوال می‌گذشت تا اینکه به اربعین نزدیک می‌شدیم و کاروان ما با منزل آخر چند ساعتی فاصله داشت.

شب اربعین با جمعی از دوستان به کربلا عازم شدیم برای زیارت اربعین. واقعا که وقتی این شور عیم حسینی را می‌دیدم یاد این شعر می‌افتادیم:

" شور حسین است چه‌ها می‌کند/ نام حسین درد دوا می‌کند"

در روز اربعین کاروان‌ها و هیئت‌ها دسته دسته وارد بین الحرمین می‌شدند و تنها ذکری که مشت‌ها را به سمت آسمان گره می کرد تا دل‌های مشتاقان را به هم گره بزند "لبیک یا حسین" بود.

بعد از زیارت امام حسین(ع) و پایان یافتن اربعین به سمت حسینیه محل اسکان عازم شدیم و یک روز بعد به زیارت مرقد مطهر شاه خوبان رفتیم و با علی(ع) پیمان بستیم که اگر خونی در رگهایمان باقی بماند سال بعد با قدرت بیشتر به خدمت زوار فرزندش نائل شویم. خدا کند که این گردنبند نوکری را از ما دریغ نکنند.

دو روز بعد از اربعین: نشسته برسکوی بیرونی حسینیه غائب الحاضر؛ جاده‌های روبرو خالی از زائر و سکوتی مرگبار، که انسان را غرق در تفکر فرو می‌برد....

برای این پست 1 دیدگاه مطرح شده است. شما نیز دیدگاه خود را بیان کنید
دیدگاه شما در مورد : از پخش پکیج فرهنگی امام رضا(ع) تا پذیرایی از چندین هزار زائر امام حسین(ع)/لبیک یا حسین شعار زائران اربعین

از پخش پکیج فرهنگی امام رضا(ع) تا پذیرایی از چندین هزار زائر امام حسین(ع)/لبیک یا حسین شعار زائران اربعین

 

  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین ها
RSS
خانه | آرشیو | پیوندها | جستجو | درباره ما | ارتباط با ما | تبلیغات | RSS