امروز جمعه 19 آذر 1395
ساعت 20:55:12
خانه آرشیو پیوندها جستجو درباره ما ارتباط با ما تبلیغات RSS

صفحه نخست

هنری

گفتگو

فرهنگی

اقتصادی

حوادث

سیاسی

علمی

اجتماعی

ورزشی


اخبار شهرستان جویبار
چاپ

کد خبر : 837

تاریخ انتشار : 26/07/1392 - 14:08

گلایه‌های پدر یک قهرمان جهان /

اسماعیل‌پور:کشتی‌قهرمان جهان می‌شودبه فوتبالیست‌های یک باشگاه قول آپارتمان‌می‌دهند/مسئولان جواب سلام ما را هم نمی‌دهند!

محمود اسماعیل‌پور بزرگمردی است که نه‌تنها کشتی مازندران که کشتی ایران مدیون تلاش‌های صادقانه، مستمر و دلسوزانه اوست. مردی که سه تن از مدال‌آوران دلیر کشتی ما شاگردان وی هستند و شهرت «جویبار» به عنوان مهد کشتی ایران تا حد زیادی مرهون مساعی شبانه‌روزی و بی‌وقفه اوست. محمود اسماعیل‌پور بخشی از تاریخ پرافتخار کشتی ایران و در حال حاضر به‌نوعی نماد کشتی مازندران است.

اسماعیل‌پور:کشتی‌قهرمان جهان می‌شودبه فوتبالیست‌های یک باشگاه قول آپارتمان‌می‌دهند/مسئولان جواب سلام ما را هم نمی‌دهند!

به گزارش جویباران، محمود اسماعیل‌پور بزرگمردی است که نه‌تنها کشتی مازندران که کشتی ایران مدیون تلاش‌های صادقانه، مستمر و دلسوزانه اوست. مردی که سه تن از مدال‌آوران دلیر کشتی ما شاگردان وی هستند و شهرت «جویبار» به عنوان مهد کشتی ایران تا حد زیادی مرهون مساعی شبانه‌روزی و بی‌وقفه اوست. محمود اسماعیل‌پور بخشی از تاریخ پرافتخار کشتی ایران و در حال حاضر به‌نوعی نماد کشتی مازندران است.

برای آشنایی بیشتر ورزش‌دوستان، خلاصه‌ای از سوابقتان را در کشتی و عرصه مربیگری بفرمایید.

بنده محمود اسماعیل‌پور، متولد 1338 در شهرستان جویبار هستم و کشتی را در سال 1351 در تهران زیر نظر استاد رحمت‌الله غفوریان شروع کردم. دو سال عضو تیم ملی جوانان بودم و در مسابقات جهانی جوانان بلغارستان پنجم و در مسابقات جوانان لاس‌وگاس امریکا چهارم شدم. در مسابقات آسیایی بزرگسالان در هندوستان هم عضو تیم ملی بودم. تیم برای مسابقات آسیایی 1978 به دلیل وقوع انقلاب شکوهمند اسلامی اعزام نشد.

حدود هفده هجده سال در مسابقات مختلف دیگر و تورنمنت‌های بین‌المللی آلمان، سوئد و ایران کشتی گرفتم و در اوزان 48 و 52 کیلو عضو تیم ملی بودم. مربیگری را از سال 1368 در جویبار در رده سنی نونهالان و نوجوانان شروع کردم و تا الان در خدمت علاقمندان به کشتی و همشهری‌های جویباری‌ام هستم. این سابقه دوران ورزشی و مربیگری‌ام هست که خدمتتان عرض کردم. اگر عنوان قابل عرضی نداشتم به خاطر این بود که نمی‌توانستم بیشتر از اینها ورزش کنم، چون پشتوانه نداشتم.

پشتوانه از چه نظر؟ منظورتان پشتوانه مالی است؟

پشتوانه مالی و کسانی که خیلی ما را حمایت کنند، نداشتیم که بتوانیم مقام‌های بیشتری کسب کنیم.

در حال حاضر جویبار «مهد کشتی ایران» لقب گرفته است. این مسئله از نظر جذب اسپانسر و پیشرفت کشتی در این شهرستان چه تأثیری دارد؟

جویبار شهرستانی است که به خاطر کشتی لوچو که پیشکسوتان و بزرگان اهمیت زیادی برای آن قائل می‌شدند، مطرح است. از زمان‌های خیلی قدیم کشتی‌گیران بزرگی چون آقایان سبحان روحی، طبرستانی، آقاپور و کسان دیگری ـ‌که برخی متأسفانه دستشان از این دنیا کوتاه است و به رحمت خدا رفته‌اند و بعضی‌ها حیات دارند که امیدواریم عمر با عزت داشته باشندـ در جویبار بودند.

به همین علت مردم جویبار به کشتی علاقه خاص و بچه‌ها هم به این ورزش گرایش و کشتی را بیش از سایر رشته‌ها دوست دارند، اما این طور نیست که جویبار فقط در زمینه کشتی فعال باشد، بلکه در سایر رشته‌ها از جمله فوتبال هم ورزشکارانی در سطح تیم ملی دارد، از جمله محمود فکری، شهاب گردان و خیلی از افراد دیگر. در وزنه‌برداری هم قهرمانانی داشتیم. الان در کاراته قهرمان آسیا داریم. جویبار در همه رشته‌های ورزشی فعال است و استعدادهای خوبی هم دارد. امیدواریم این شهرستان بتواند در سایر رشته‌های ورزشی هم مثل کشتی در دنیا حرفی برای گفتن داشته باشد.

در سال 2002 محمود حاجی‌زاده، کشتی‌گیر جویباری تنها مدال طلای جهانی تیم ملی ایران را گرفت. اگر در آن سال ایشان دوم می‌شد، تیم ایران هم دوم می‌شد، ولی او قهرمان دنیا شد و تیم ایران را هم قهرمان دنیا کرد. بعد از آقای حاجی‌زاده آقای یزدانی آمد که با کشتی‌های خوبی که در المپیک گرفت، بایستی مدال می‌گرفت، اما متأسفانه به دلیل ضرب‌دیدگی نتوانست به فینال راه یابد. آقای یزدانی در سال‌های 2006 و 2007 مدال برنز و در سال 2011 مدال طلا گرفت. خدا را شکر امسال باز هم طلا گرفت. دیگر کشتی‌گیر جویباری کمیل قاسمی است که در المپیک برنز گرفت. امسال هم آقای عزت‌الله اکبری پدیده کشتی حال حاضر ایران متولد یکی از روستاهای جویبار است. پسرم، مسعود اسماعیل‌پور که مدال برنز گرفت تنها کشتی حق‌کشی فکر کنم کشتی این بچه در مقابل کشتی‌گیر روس بود.

بنابراین مردم جویبار به کشتی علاقمندند و به همین دلیل این شهرستان پایتخت کشتی ایران معرفی شد و به نظر من این شایستگی را هم دارد، چون با جمعیتی حدود 75 هزار نفر و امکانات بسیار کم توانسته است به این افتخارات دست یابد و امیدواریم همه مسئولین به فکر این باشند که با احداث حداقل یک سالن 4، 5 هزار نفری در این شهرستان حق مردم جویبار را ادا کنند تا علاقمندان کشتی با خیال راحت به سالن بیایند و کشتی‌ها را تماشا کنند. اگر بخواهیم مسابقات لیگ را در اینجا برگزار کنیم، سالنی که داریم گنجایش بیش از 1500 نفر را ندارد و 4، 5 هزار نفر باید بیرون سالن بایستند. مردم جویبار فوق‌العاده به کشتی علاقه دارند و اگر مسئولین به فکر این شهر باشند، من می‌توانم این قول را بدهم که جویبار می‌تواند قهرمانان هر هفت وزن را تأمین کند، چون جوانان جویباری این پتانسیل را دارند و خدا را شکر مسئولین و مربیان کاربلد در اینجا کم نیستند. هیئت کشتی، شورای شهر و مخصوصاً امام جمعه بزرگوار و بسیار دوست‌داشتنی این شهر حاج‌آقا قلی‌پور که الحق و الانصاف بسیاری از ورزشکاران جویبار مدیون ایشان‌اند، همه در کنار هم دارند از ورزش جویبار به‌خصوص کشتی حمایت می‌کنند و جویبار در سایه این توجهات و پشتیبانی‌ها به این موفقیت‌ها دست پیدا کرده است. امیدوارم ملت ایران هدیه ناقابل را از طرف مردم جویبار قبول کنند ان‌شاءالله.

صد در صد قبول می‌کنند. در حال حاضر لیگ کشتی ایران را از نظر جذب اسپانسر و امکانات مالی‌ای که کشتی‌گیران را حمایت کند، چگونه ارزیابی می‌کنید؟

دقیقاً نمی‌دانم چند تیم می‌خواهند شرکت کنند، ولی باید اسپانسر را که جذب می‌کنیم، حرمتش را نگه داریم و اگر بنده خدایی امسال آمد سرمایه‌گذاری کرد، سال دیگر فراری‌اش ندهیم.

چه عواملی باعث می‌شوند اسپانسر برای سال بعد تیمی را همراهی نکند؟

برخورد کشتی‌گیران و مسئولین آن شهرها یکی از دلایل است. سازمان لیگ هم باید ورودی‌هایی را بگذارد. من عدد و رقمی نیستم که بخواهم این جمله را به کار ببرم.

اختیار دارید.

ورزش ما ساختار ندارد. باید ورودی‌هایی بگذارند که اگر فردی آمد و برای لیگ کشتی، فوتبال، کاراته و... سرمایه‌گذاری کرد و تیم یا فرد به عناوین اول تا سوم دست یافت، باید او هم از منافع این پیروزی‌ها منتفع و کمکی هم به او شود. هر لیگ دست‌کم یک میلیارد هزینه برمی‌دارد.

این بنده خدا بیاید و این مبلغ را هزینه کند و سال دیگر کسی سراغش را هم نگیرد و مسئولین به او توجه نکنند، دیگر کسی دنبال سرمایه‌گذاری برای لیگ نمی‌رود. در همه رشته‌های ورزشی همین طور است. باید کارها قانونمند شوند و ورودی‌هایی بگذاریم و فاکتورهایی داشته باشیم که وقتی اسپانسر می‌آید، انگیزه داشته باشد. نمی‌شود اسپانسر بیاید و یک میلیارد هزینه کند و بازخورد مالی برایش نداشته باشد.

شاید اسپانسر احتیاج به جبران مالی نداشته باشد، ولی به چیزهای دیگری نیاز دارد. باید برای جذب اسپانسر برنامه دقیقی داشته باشیم، نه این که آنها را طرد کنیم. در ورزش اگر لیگ نداشته باشیم، اصلاً ورزش نخواهیم داشت. اگر سالن مناسب نداشته باشید که تماشاچی بیاید و ورزش را تماشا کند، اصلاً ورزش معنی ندارد. الان یک نفر انتخاب می‌شود. او که نمی‌تواند در خانه‌اش تمرین کند. باید ورودی‌ها را درست کرد. وقتی فرد دیگری لایق مربیگری است و سازندگی دارد و قهرمان پرورش می‌دهد، چرا من باید مربی تیم ملی شوم؟

باید برای همه چیز قانون و قاعده‌ای وجود داشته باشد. اسپانسر باید احترام و امتیازات خاصی داشته باشد تا بیاید و باید از هر نظر از او حمایت کنیم و احترامش را نگه داریم. اگر ورزشکاری تخطی کرد، باید تنبیه شود، اگر هم عملکرد خوبی داشت، باید تشویق شود. باید به تمام اجزای این مجموعه توجه کافی کرد و حرمتشان را نگه داشت تا کارها درست پیش بروند. ما پارسال در لیگ تیم داشتیم، امسال متأسفانه باز تیم نداریم. بچه‌های ما هم چهارتایشان به مسابقات جهانی رفتند و الان نمی‌توانند کشتی بگیرند. جویبار که پایتخت کشتی ایران است، امسال در لیگ تیم ندارد!

علت این مسئله هم نداشتن اسپانسر است؟

بله، اسپانسر نیست.

شما نقش صدا و سیما را در این قضیه چقدر مؤثر می‌دانید؟

صد در صد مؤثر است. وقتی جوانان ما تصاویر این قهرمانان را می‌بینند انگیزه می‌گیرند و احساس غرور می‌کنند و در نتیجه پشتوانه‌سازی صورت می‌گیرد. به نظر من نقش صدا و سیما و رسانه‌ها 80 درصد است.

آیا اینها به وظایف خودشان عمل می‌کنند؟

نه خیلی. من در بعضی از مسابقات حضورشان را کمرنگ می‌بینم، ولی از بعضی از مسابقات فیلمبرداری می‌کنند و زحمت می‌کشند. امیدواریم از این به بعد این عزیزان را بیشتر در سالن‌ها ببینیم. امیدواریم صدا و سیما همّت کند، چون اگر کشور جوانان سالم نداشته باشد، کاری نمی‌توانیم بکنیم. اگر جوانان برومند، ورزشکار و سالم داشته باشیم، اسمش رویش هست و تبلیغ دیگری نمی‌خواهد. این هم برمی‌گردد به مسئولین امور، رؤسای فدراسیون‌ها و همه عوامل دست‌اندرکار رشته‌های ورزشی.

این را هم اضافه کنم که ورزش کشتی در کشور ما همیشه مظلوم بوده و هست. مسئولین ورزشی فکر می‌کنند وظیفه کشتی است که برود مدال کسب کند و برگردد، بدون این که پاداش این افتخارات و زحماتش را بگیرد. من شخصاً به همه ورزش‌ها ارادت خاصی دارم، اما تیم فوتبال استقلال با یکی از تیم‌های باشگاهی کره بازی داشت و آقای قالیباف آمد و گفت: «اگر برنده شوید، نفری یک آپارتمان به شما می‌دهم». تیم ملی کشتی بعد از 48 سال در خارج از کشور قهرمان دنیا شد، اما هیچ‌کس سراغی از این بچه‌ها نمی‌گیرد.

از یکی از بزرگان ورزش سئوال شد: «نظرتان راجع به فوتبال ایران چیست؟» جواب داد: «ما اصلاً فوتبال نداریم». درست است که تیم فوتبال ما برای رفتن به جام جهانی انتخاب شد، اما در جهان چه کاره است؟

ورزش کشتی ورزش اول کشور ماست. اگر مدال‌های المپیک و جهانی کشتی را حساب کنید، از شمارش بیرون است، اما با این ورزش که این قدر افتخارآفرین است چگونه برخورد می‌شود؟ تیم ملی نوجوانان ما برای مسابقات جهانی به مغولستان رفت و بچه‌ها را به خاطر نداشتن پول از هتل اخراج کردند. در مسابقات مجارستان هم پول نداشتیم و سفیر ایران در آنجا به داد تیم رسید، اما کسی این حرف‌ها را نمی‌زند. چرا باید وضع ورزش اول کشور ما این گونه باشد؟ آیا شأن کشتی‌گیری که این همه افتخار برای کشور کسب می‌کند باید این قدر پایین باشد که با او به این شکل برخورد شود؟

من برای آقای قالیباف و همه عزیزان احترام خاصی قائلم، ولی یک سئوال ساده و صریح از همه مسئولین ورزش کشور دارم: «چرا با تیم ملی کشتی که این همه افتخارآفرینی می‌کند، این گونه برخورد می‌شود و در فوتبال یک باشگاه که می‌خواهد با باشگاه کشور دیگری بازی کند، به او وعده می‌دهند اگر برنده شوید نفری یک آپارتمان به شما می‌دهیم؟» کشتی‌گیری که رفته و قهرمان دنیا شده چه گرفته است؟

روس‌ها تلاش می‌کنند به هر نحو ممکن جایگاهشان را در کشتی حفظ کنند و ایران با همه مشکلات و کمبودها توانست قهرمانی جهان را از آنِ خود کند.

بعد از 48 سال. امسال ایرانی‌ها اقتدار روس‌ها را شکستند. چه کاری برای این کشتی‌گیران که کاری به این عظمت و بزرگی انجام دادند کردند؟ رضا یزدانی پارسال در المپیک آسیب دید. اصلاً کسی سراغش را گرفت ببیند چه بلایی بر سرش آمده است؟ الان اگر خدای نکرده رضا یزدانی، حسن رحیمی، احسان لشکری و مسعود اسماعیل‌پور آسیب ببیند، مسئولین به سراغشان می‌آیند؟ هیچ‌کس نمی‌آید. ما در فرودگاه خیلی‌ها را دیدیم، ولی از فرودگاه که بیرون آمدیم کسی را ندیدیم. آیا کشتی‌گیران در اردو با آن حجم و فشردگی تمریناتی که دارند برای مسابقات جهانی آماده می‌شوند، باید با هزینه شخصی شام و ناهار بخورند؟

یعنی از لحاظ تغذیه تا این حد در مضیقه بودند؟

بله، بله، بله!

اگر صلاح می‌دانید در باره این مسائل صحبت کنید.

من نمی‌خواهم وارد جزئیات شوم، چون بعضی از حرف‌ها را نمی‌شود رسانه‌ای کرد. امسال با مدیریت آقای دکتر رسول خادم سلطه روس‌ها بر کشتی شکسته شد و می‌توانم این را به جرئت بگویم اگر آقای رسول خادم بماند، روس‌ها برای همیشه زیردست کشتی‌گیران ایرانی خواهند بود، چون مدیریت فوق‌العاده عالی‌ای دارد. همین طور همکاران گرامی ایشان آقایان غلامرضا محمدی، علیرضا رضایی، محمد طلایی، رضا لایق، توکلیان و بیات سرپرست خوب و دوست‌داشتنی تیم ملی و همه عزیزانی که حقیقتاً برای تیم ملی زحمت می‌کشند.

باید اینها حفظ شوند. ما می‌توانیم در همه رده‌های تیمی قهرمان دنیا شویم. خدایی در المپیک هم می‌توانستیم اول شویم. کشتی ورزش بی‌رکوردی است. یک لحظه فن را اجرا می‌کنی و می‌گیرد. یک لحظه هم حریف دفاع می‌کند و بدل می‌زند.

البته با توجه به قوانینی که در المپیک اجرا می‌شد و در حال حاضر عوض شده‌اند، یک مقدار رندی جای مهارت را گرفته بود.

همین طور است. قوانین کشتی در زیبایی آن نقش به‌سزایی دارد. ایرانی‌ها این توانایی را دارند و با مدیریت آقای رسول خادم می‌توانند آمادگی خود را حفظ کنند. کشتی‌گیران ایرانی در المپیک آماده‌تر از بقیه کشورها بودند. یک مقدار بدشانسی آوردند، رضا یزدانی آسیب دید و احسان لشکری با اشتباهی که کرد مدال طلایش را از دست داد. امیدواریم همه عزیزان ما با اقتدار در پست خودشان بمانند و مسئولین ما هم به کشتی بیشتر فکر کنند. الان بازی‌های آسیایی در پیش است. همه انتظارات هم از کشتی است...

ولی امکانات در حد صفر.

زیر صفر! امیر علی‌اکبری کشتی‌گیر فرنگی 120 کیلو در سال 2010 در مسکو اول شد، ولی هنوز جایزه آن سالش را نگرفته است! اگر رشته‌های دیگر بودند، آیا این گونه با قهرمانانشان برخورد می‌کردند؟آن قدر مطلب را رسانه‌ای می‌کردند که صد برابر آن جایزه را به وی می‌دادند.

کشتی الحق و الانصاف مظلوم واقع شده است. یک جوان وقتی می‌خواهد الگو بگیرد، نگاه می‌کند و به خودش می‌گوید از قهرمان دنیا بالاتر که نداریم، به این قهرمان‌ها چه داده‌اند که به من بدهند؟ و در نتیجه کسی به سراغ ورزش نمی‌آید. من که آمده و مربیگری کرده‌ام، سال‌های سال از نان زن و بچه‌ام زده‌ام و الحمدلله بعضی از شاگردانم بالا آمدند و مطرح شدند. مسئولین که عذر می‌خواهم... بعضی‌ها جواب سلام آدم را هم نمی‌دهند.

بعضی‌ها اصلاً ما را نمی‌شناسند. این طور نیست که اگر بهترین مدال دنیا را هم داشته باشید می‌توانید مربیگری کنید. خیلی از بزرگان ما شاید خودشان کشتی‌گیر آن چنانی و مدال‌دار نبودند، اما کشتی‌گیران بزرگی مثل غلامرضا تختی، عبدالله موحد و... را ساختند.

بنابراین مسئولین اگر ورزش و مدال می‌خواهند باید از کشتی حمایت کنند. اینها مدال می‌خواهند، اما لحظه‌ای! الان بازی‌های آسیایی در راه و همه انتظارات متوجه کشتی است. معممولاً کشتی آزاد و فرنگی کمتر از ده مدال نمی‌گیرند. هشت الی ده مدال طلا خواهد گرفت. غیر از وزنه‌برداری کل رشته‌ها را که جمع کنید، روی هم می‌توانند این قدر مدال طلا بگیرند؟

ما در مسابقات انتخابی جام جهانی فوتبال به ازبک باختیم، داور اشتباه کرد. ما فوتبال و فوتبالیست‌ها را دوست داریم و خودمان هم در مازندران فوتبالیست‌های خوب زیاد داشته‌ایم و الان هم داریم و به وجود همه آنها هم می‌بالیم و افتخار می‌کنیم، اما فوتبالیستی که در سطح جهان ابداً مطرح نیست، ماشین یک میلیاردی سوار می‌شود، اما کشتی‌گیری که قهرمان دنیاست، ساک به دست کنار خیابان منتظر ماشین کرایه‌ای است که سر تمرین برود. از این جور بچه‌ها زیاد داریم. اگر از بچه‌های خودم بگویم درست نیست، ولی خیلی‌ها این طور هستند.

الان کشتی‌گیرانی هستند که در رده سنی خودشان قهرمان آسیا و قهرمان دنیا هستند. اینها کجایند؟ همین جویبار امسال سه تا از نوجوانانش در مسابقات جهانی حضور داشتند. همه بچه‌ها همین طورند. خیلی‌هایشان مسابقات آسیایی و جهانی رفته‌اند، ولی الان نه شغلی دارند و نه زندگی خوبی. هیچی ندارند. الان هیچ یک از مسئولین سراغی از این بچه‌ها نمی‌گیرند که اصلاً کجا هست و چه می‌کند؟ کی بود و کجا رفت؟ فقط یک لحظه در فرودگاه پیدا شدند و بعد هم هیچ. وضع همه بچه‌ها همین است.

آیا به مدال‌آوران مسابقات جهانی بوداپست هدیه‌ای دادند؟

نه، هیچی ندادند. اگر می‌دادند من که باید می‌رفتم و می‌دیدم.

الان مهم‌ترین مشکل کشتی مسئله مالی است؟

بله، وضع تغذیه بچه‌ها در اردو که به آن شکل بود. مسابقات تدارکاتی هم که در هیچ‌یک از رده‌های سنی وجود نداشت. همه مستقیماً به مسابقات جهانی رفتند! هر کسی که می‌خواهد به مسابقات آسیایی و جهانی برود دست‌کم در پنج تورنمنت شرکت می‌کند. به هر حال در همه رشته‌ها بچه‌ها باید جو داوری، سالن و مسائل دیگر را قبل از مسابقات آسیایی، جهانی و المپیک تجربه کنند و با فضا آشنا شوند. مگر مهم‌تر از این مسابقات مسابقات دیگری هم داریم؟ وقتی برنامه دقیق و ارتباطات برون‌مرزی نداشته باشیم چگونه می‌خواهیم برویم؟ جوان با این جور دلسردی‌ها می‌خواهد بیاید و مثلاً رکورد آقای بهداد سلیمی را بزند؟ این که شدنی نیست. درددل زیاد است.

جویبار به خاطر این که مهد کشتی ایران لقب گرفته است، چه توقعی از وزارت ورزش دارد؟

اولین چیزی که می‌خواهیم یک سالن مناسب است. ما عاجزانه از همه مسئولین و نمایندگان جویبار در مجلس شورای اسلامی می‌خواهیم پیگیر این قضیه شوند که برای این ورزشکاران شغل ایجاد کنند و نسل‌های بعدی به خودشان نگویند این که قهرمان جهان شده است هیچ کاری ندارد و دارد در شهر پرسه می‌زند. مگر می‌شود جایی مهد کشتی باشد و فقط یک سالن 1500 نفره داشته باشد؟ حداقل یک سالن 5، 6 هزار نفره حق مسلم مردم جویبار است. عاجزانه از مسئولین، وزارت ورزش، اداره ورزش مازندران، نماینده‌ها و استاندار محترم تقاضا داریم کاری در شأن جویبار که تا به حال دو بار تیم ایران را قهرمان دنیا کرده است، انجام بدهند.

من دیگر سئوالی ندارم. اگر حضرتعالی مطللبی دارید که اضافه کنید، بفرمایید.

از شما ممنون و متشکریم که محبت کردید. دست شما و همکاران گرامی‌تان درد نکند که این فرصت را به ما دادید.

منبع : رجانیوز
دیدگاه شما در مورد : اسماعیل‌پور:کشتی‌قهرمان جهان می‌شودبه فوتبالیست‌های یک باشگاه قول آپارتمان‌می‌دهند/مسئولان جواب سلام ما را هم نمی‌دهند!

اسماعیل‌پور:کشتی‌قهرمان جهان می‌شودبه فوتبالیست‌های یک باشگاه قول آپارتمان‌می‌دهند/مسئولان جواب سلام ما را هم نمی‌دهند!

 

  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین ها
RSS
خانه | آرشیو | پیوندها | جستجو | درباره ما | ارتباط با ما | تبلیغات | RSS