امروز جمعه 19 آذر 1395
ساعت 20:57:29
خانه آرشیو پیوندها جستجو درباره ما ارتباط با ما تبلیغات RSS

صفحه نخست

هنری

گفتگو

فرهنگی

اقتصادی

حوادث

سیاسی

علمی

اجتماعی

ورزشی


آخرین اخبار
چاپ

کد خبر : 25508

تاریخ انتشار : 02/06/1394 - 17:25

درد و دل‌های یک هنرمند نوشهری

شهری که هفت پشت برایم غریبه است

پس از 12 سال کار تئاتر در این شهرستان هنوز دنبال یک کمک مالی هستم برای هزینه‌های سنگین هنری که برای آن زحمت کشیده‌ام و تمامی امیدهایم هم ...

جویباران ـ

به گزارش خبرنگار بلاغ، نوشهرآنلاین، شنیده‌اید که می‌گویند گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی؛ مصداق این ضرب‌المثل حکایت امروز هنرمندانی مثل من است که در عرصه هنر غاز می‌چرانند و از هنر و هنرمند فقط ناامیدی باقی مانده است و لاغیر.

در شهر کوچک خودمان به عنوان هنرمند کارت را شروع می‌کنی ولی متاسفانه در همین شهر هم به سمت خاموشی کشیده می‌شوی. شهری که پتانسیل مالی قوی دارد و استعدادهایی در این شهر نهفته است که از صفر، صد می‌سازند ولی در زمانی که باید از این استعدادها حمایت کرد در این شهر بودجه‌ای وجود ندارد.

برای من شهر کوچکم با وجود جذب مسافر، گردشگر، توریست و حتی با وجود ادارات کل همانند روستایی قدیمی است که ساکنین آن در حال مهاجرت هستند. من به عنوان یکی از هنرمندان این شهرستان که با تمامی خلوص نیت و با داشتن آرزوهایی بزرگ شروع به کار کردم و پس از سختی‌های زیاد در این وادی فهمیدم که اینجا جای من نیست. چرا که انگار در این شهر من یک غریبه تازه به دوران رسیده هستم.

پس از 12 سال کار تئاتر در این شهرستان هنوز دنبال یک کمک مالی هستم برای هزینه‌های سنگین هنری که برای آن زحمت کشیده‌ام و تمامی امیدهایم هم همین مسئولانی هستند که در گفتار حامیان اصلی هستند ولی در عمل صد پشت غریبه.

کاش مسئولان کمی این عینک سیاه را بر می‌داشتند و نگاهی تازه‌تر به هنر و هنرمند شهرشان می‌انداختند تا هنر بومی و ارزش هنرمند بومی پایین نیاید.

سوالی که در اینجا مطرح می‌شود این است که چرا مسئولین شهر من برای یک هنرمند غیربومی هزینه‌های هنگفتی انجام می‌دهند ولی برای هنرمند بومی خود ارزشی قائل نیستند؟

ای کاش به جای این همه کاغذ بازی برای حمایت مالی از یک هنرمند آن هم برای ساخت فیلمش مسئولان کمی با مهربانی بیشتری برخورد می‌کردند.

دلم می گیرد از مسئولانی که متولی امر فرهنگ هستند ولی نه حمایت مالی از هنرمند دارند و نه حمایت معنوی و فقط افراد خاصی در چتر حمایتی برخی مسئولان قرار دارند و انگار بقیه هیچ سهمی از هنر شهرشان ندارند.

در واقع روی صحبتم با مسئولانی است که هنرمندان شهرشان را به ورطه سقوط ارزشی سوق می‌دهند و درحالی که می‌توان از ظرفیت‌های هنرمندان طنز این شهرستان بیشتر از پیش حساب کرد.

چرا زمانی که وارد یک اداره می‌شویم با یک برخورد غریبانه دلسرد می‌شویم و انگار وارد یک شهر غریبی شده‌ایم. اداره‌ای که برای کارهای دیگر هزینه گزافی می‌پردازد و وقتی صحبت از حمایت از یک هنرمند می‌شود چرا به فکر جوانان شهر خود نیست.

و نکته دیگر اینکه آقای مسئول ما هم بچه همین شهر هستیم مگر هنرمندانه شهر خودتان چه چیزی از شرق استان کمتر دارند که از هنرمندان شرق اینگونه حمایت می‌شود ولی از یک هنرمند غرب استانی حمایت‌های اندکی صورت می‌گیرد.

و در آخر یادتان باشد حمایت از یک هنرمند بومی جای دوری نمی‌رود و در اصل می‌توان گفت نام همان شهر را در کشور زنده می‌کند ... .

 

دیدگاه شما در مورد : شهری که هفت پشت برایم غریبه است

شهری که هفت پشت برایم غریبه است

 

  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین ها
RSS
خانه | آرشیو | پیوندها | جستجو | درباره ما | ارتباط با ما | تبلیغات | RSS