امروز چهار شنبه 17 آذر 1395
ساعت 12:04:38
خانه آرشیو پیوندها جستجو درباره ما ارتباط با ما تبلیغات RSS

صفحه نخست

هنری

گفتگو

فرهنگی

اقتصادی

حوادث

سیاسی

علمی

اجتماعی

ورزشی


اخبار شهرستان جویبار
چاپ

کد خبر : 24725

تاریخ انتشار : 19/05/1394 - 08:46

گزارشی توصیفی از تشییع شهدای غواص در جویبار/

همه آمده بودند؛ فارغ از هر خط و جناحی/شهر عطر بویی بهشتی گرفته بود

در روز هفدهم مرداد 10 شهید غواص عملیات کربلای چهار میهمان شهرستان پهلوان پرور جویبار بودند، شهدایی که با آمدن خود فضای عجیبی را به شهر بخشیدند.

همه آمده بودند؛ فارغ از هر خط و جناحی/شهر عطر بویی بهشتی گرفته بود

جویباران - همه آمده بودند، پیر و جوان، زن و مرد، فارغ از هرگونه خط و فکر و جناحی، ساعت‌ها قبل از آنچه اعلام شده بود. مگر می‌شد در خانه ماند و آرام گرفت و منتظر ماند.

باید بیرون رفت، برای دیدن پرستوهای عاشق، عاشقان مظلوم، مظلومان غریبی که در مسلخ عشق قربانی ناجوانمردی خفاشان دنیا پرست شدند.

حالا بعد از سال‌ها، دوباره برگشتند. شهر عطر و بویی دیگر گرفت. گونه ای دیگر شده بود انگار در لامکان و لازمان هستی.

طاقت ایستادن نماند باید به پیشبازشان رفت. خیابان به خیابان و میدان به میدان تا هر چه زودتر آن دلبندان را در آغوش کشید.

مردم را تاب ایستادن و منتظر ماندن نبود. در فضایی که به بی وزنی افتادند گویی همه داشتند پرواز می‌کردند تا به پرستوهای مهاجر برسند. نه دعوتی نه فرمانی و نه اجباری؛ همه میزبان بودند و صاحب مجلس.

عده ای از زنان به سبک سنت گذشته سینی‌های شیرینی و نقل و رخت عروسی برسر گویی از طرف داماد برای عروس «خنچه» می‌برند، مجلس عروسی شهدای جوان را تداعی کردند. نم نم باران نیز جاری بود.

عده‌ای به یاد شهید و جوانان از دست رفته، عده ای به یاد همرزمان خود و عده‌ای به خاطر مظلومیت غواصان شهید، دیگر طاقت‌ها تاب شد خیلی دیر شده است...

اما بالاخره آمدند، با وقار و شکوه و صلابت خاص خود، باران نیز کمی شدت گرفت، باید آنها را در آغوش کشید.

یکی چفیه را با مالیدن به تابوتشان متبرک می‌کرد و دیگری تسبیح و انگشتری‌اش را، مادران و خواهران چادرشان را به تابوت می‌مالیدند و به چهره‌شان می‌کشیدند، شاید می‌خواستند با بیعت مجدد با آنها، بگویند با این حجاب ادامه دهنده راهشان هستند.

تعدادی نیز نوزادان وخردسالان خود را به شهدا رساندند تا معصومیت بچه‌ها را با مظلومیت شهدا همراه کرده باشند؛ عده ای هم دست بر سینه و سر در گریبان در عالم دیگری سیر می‌کردند و همراه با موج کاروان این سو و آن سو می‌رفتند؛ شاید در عالم خیال ایثارگری غواصان را با زراندوزی‌های دنیادوستان مقایسه می‌کردند و با خود می‌گفتند: «شهدا در چه دنیایی و آنها در چه رویایی؟»

مسیر در حال اتمام بود، یکی از خاطرات پدر شهیدش می‌گفت؛ رزمنده‌ای دیگر از خاطرات جبهه و هم سنگرانش می‌گفت، گویی شهدا، امواج معنویت ساطع می کردند که هیچ کس در بند دنیا و مافی‌ها نبود؛ در این لحظات صحبت از خرید و فروش ملک و املاک و ویلا  نبود، معنویت بود و معنویت.

هم زمان با اذان مغرب، دل‌ها به تنگ آمد و پرستوها آسمان شهرمان را ترک گفتند، ناگهان از آسمان معنویت به حضیض دنیا افتادم همه چیز تمام شد.

هوا گرم و نفس گیر شده بود....

---------------------------------------------------------------

گزارش از؛ حسن غنیمتی

---------------------------------------------------------------

برای این پست 2 دیدگاه مطرح شده است. شما نیز دیدگاه خود را بیان کنید
  • پاسخ به نظر دوشنبه 19 مرداد 1394 - 13:50
    سید

    مطلب تاثیر گذاری بود جمله ی آخرتان اوج ادبی بود آدم را تو اوج رها کردن هنر می خواهد چرا همیشه نمی نویسی شما که اینقدر خوب مینویسی واقعا جالب بود

    1 0
  • پاسخ به نظر دوشنبه 19 مرداد 1394 - 14:38
    رضایی

    بسیار زیبا و با احساس بود،یادشان گرامی...

    1 0
دیدگاه شما در مورد : همه آمده بودند؛ فارغ از هر خط و جناحی/شهر عطر بویی بهشتی گرفته بود

همه آمده بودند؛ فارغ از هر خط و جناحی/شهر عطر بویی بهشتی گرفته بود

 

  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین ها
RSS
خانه | آرشیو | پیوندها | جستجو | درباره ما | ارتباط با ما | تبلیغات | RSS